Τάφοι στην Πολυρρήνια

Για την τελευταία τους κατοικία οι Πολυρρήνιοι διάλεξαν έναν τόπο δυτικά της ακρόπολης, έξω από τα τείχη.

Στα πρανή του λόφου, τάφοι λαξευτοί, υπόσκαφοι, αλλά απλοί, για έναν κι άλλοι μεγαλύτεροι με περισσότερους θαλάμους όσους χρειαζόταν για να στεγάσουν μια ολόκληρη οικογένεια στην άλλη ζωή.

Οι επιδράσεις μακρινές, από την εξωτική Αλεξάνδρεια του Πτολεμαίου, σε χρόνους που η Μεσόγειος αποτελούσε ισχυρότατο συνδετικό κρίκο για το σύνολο του ελληνιστικού κόσμου. Αρωγός των ζωντανών ήρθε άραγε η βροχή, σχηματίζοντας στο χώμα έξω από αυτά τα μνήματα ψευδο-είσοδο;

Μην ήθελε να τους προσφέρει την ψευδαίσθηση ότι σε τόπο όπου λιμνάζουν τα δικά της νερά πρόκειται κάποτε να περάσουν κι όχι σ’ εκείνα της Αχερουσίας; Ή μήπως θέλησε έτσι να παραπλανήσει τους συλητές, που ανίεροι ταράζουν κάθε τόσο τη γαλήνη του άλλου κόσμου;

Αν επρόκειτο για το τελευταίο, άργησε. Το μίασμα είχε ήδη διαβεί την πόρτα του τάφου, όπως και άλλων πολλών κι είχε ήδη με θράσος “αγοράσει” την προίκα του νεκρού. Μόλις για έξι πένες, αό φθηνό μέταλλο κι αυτές χωρίς καμιάν αξία. Γιατί στα λιγοστά ευρήματα των συλημένων τάφων περιλαμβάνεται κι ένα τέτοιο νόμισμα, απώλεια προφανώς του ξένου αρχαιοκάπηλου.

 

Polyrrhenia| For their last dwelling-place, the Polyrrhenians chose a location to the west of the acropolis, outside the walls. On the slopes of the hill, were tombs hewn out of the rock, some of them simple, for one person and others larger, with more than one charmer – as many as were needed to house a whole family in the next life.

The influences came from afar, from the exotic Alexandria of Ptolemy, in times when the Mediterranean was an extremely strong connecting link for the whole of the Hellenistic world. Was it as a help to the living that the rain came to form a false entrance into the earth outside these tombs? Did it want to give them the illusion that they would some day pass into a lake formed by its own water and not into that of Acherusia? Or did it perhaps, wish in this way to mislead the grave-robbers who impiously disturbed, every now and then, the peace of the other world?

If the latter, it was too late. The miasma had already entered the door of the tomb, as it had that many others and had already insolently bought the dowry of the dead, for just six worthless pennies, of cheap metal. Because such currency, clearly lost by the foreign grave-robber was among the very few finds from the looted tombs.

Free – Αγορά